Çok acayip şeyler olmaktaydı. Sonra sesler de kesildi. Biz teneke bir dolapta tirtir titrediğimizi, dışarıda üzerimize boşalan dehşetten gizlemeye çalışıyorduk. Ben ve Sen. Sen titriyordu. Titrediğini belli etmiyordu. Ben ve Sen, harika iki korkaktık.
Sen kulaklarının uyuşması geçince, yavaşça kafasını çevirdi. Kulak kabarttı.
-Kimse kalmamış. Sen kafa salladı.
-Dolabı nasıl açacağız? Çok ses çıkar. Haklıydı. Teneke dolapların kapakları zamanla şişer, büzüşür sonra da cayır cayır sesler çıkarır. Bu en az 25 yıllık dolabın nasıl bir ses çıkardığını ikimiz de biliyorduk.
-Açmayalım bekleyelim. Bekledik. Sen ellerini yüzüme koydu.
-Buradayız hala ölmedik. Doğru ölmemiştik. Ama karanlık çok karaydı. Sen'in yüzünü unuttuğumu düşünüyordum.
-Ben dışarı çıkmak istiyorum artık hiç olmazsa birazcık. Kontrol etmek için.
Cevap bile vermedi. Korkuyordum Sen'den, O da Ben'den korkuyordu. Ama yine de karanlıkta birbirimize sarılmıştık. Dışarıdan kötücül sesler geldi, biraz daha sarıldık. Işığı düşündüm. Sanki o da silinmişti birazcık, parlaklığın nasıl olduğunu kafamda tam netleyemiyordum. Ne kadar zamandır buradaydık? Dolapları yeni almıştık. Sonra üzerimize geldiler, korktuk, dolaba saklandık.
Sen bir anda dolabın kapağını itmeye başladı. Kapak sıkışmıştı. Korkunç bir ses. Kollarını tuttum sakinleştirmeye çalıştım, dışarıdan korkmayı öğrettim yeniden, yumuşadı.